ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ, Ο ΑΛΚΕΤΑΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΕΙΑΝΟ ΚΟΣΜΟ. ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΝΟΥ ΠΑΘΟΥΣ, ΠΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟ ΕΙΧΕ ΝΑ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Σύμβολο Αρειανής Ιδέας

Από την ARIS.re

Ο Αλκέτας Παναγούλιας αποτελεί διαχρονικό σύμβολο για τον Αρειανό κόσμο. Ένα σύμβολο ενότητας και αγνού πάθους, που μοναδικό του σκοπό είχε να προωθεί την ιδέα του ΑΡΗ σε υψηλότερα σκαλοπάτια και πάντα στους δρόμους της επιτυχίας

Όλοι όσοι είμαστε σε κάποια ηλικία, άνω των 40, γνωρίζουμε αναμφισβήτητα ποιος ήταν ο Αλκέτας Παναγούλιας, ποιος ήταν ο ρόλος του στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα στα δρώμενα της ομάδας του ΑΡΗ, που τόσο πολύ αγαπούσε.
Ο Παναγούλιας υπήρξε μια προσωπικότητα διεθνούς κύρους και εμβέλειας για το ελληνικό, αλλά και για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Όμως ο Αλκέτας ήταν πάνω από όλα Θεσσαλονικιός και ΑΡΗΣ!
Ξεκίνησε στην πρώτη ομάδα στα τέλη του 1951 και αμέσως έδειξε το μεγάλο του ταλέντο. Αγωνίστηκε σε πολλές θέσεις, από την άμυνα έως την επίθεση και σύντομα αποτέλεσε ένα «πολυεργαλείο» για τους προπονητές του. Ήταν εξαιρετικά αγαπητός και δημοφιλής στον κόσμο των «κιτρινόμαυρων».
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 1956 τα «Αθλητικά Νέα» διενέργησαν διαγωνισμό, στον οποίον ψηφίστηκε ως ο πιο αγαπητός αθλητής της Βόρειας Ελλάδας. Παράλληλα με την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής, ο Αλκέτας σπούδαζε και στο πανεπιστήμιο. Εκείνη την εποχή πολύ λίγοι ποδοσφαιριστές ήταν μορφωμένοι. Ο Παναγούλιας ήταν ένας από αυτούς.
Δυστυχώς, όμως, θα τον «φάει» και αυτόν η ξενιτιά, καθώς θα περάσει τον Ατλαντικό το 1962 για να ακολουθήσει το «αμερικάνικο όνειρο», μια κίνηση για την οποία φυσικά ποτέ δεν μετάνοιωσε.
Με τον ΑΡΗ έπαιξε συνολικά σε 200 επίσημα παιχνίδια, πετυχαίνοντας 30 γκολ.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΑΛΚΕΤΑ

Ο «Άλκης», όπως τον αποκαλούσαν στη δεύτερη πατρίδα του την Αμερική, είχε δύο πάθη στη ζωή του: το ποδόσφαιρο και τον ΑΡΗ. Μετά την Ελλάδα έγραψε σελίδες ιστορίας και στο αμερικανικό soccer. Ανέλαβε ως προπονητής στην ομογενειακή ομάδα Άτλαντα της Ν. Υόρκης και την κατέστησε τρεις φορές κυπελλούχο Η.Π.Α. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’70, αναλαμβάνοντας την εθνική ομάδα. Παράλληλα το 1976 κάθισε για πρώτη φορά στον πάγκο του ΑΡΗ για μια σεζόν. Η ομάδα τότε βρισκόταν σε μεταβατικό στάδιο με πολλά αγωνιστικά και διοικητικά προβλήματα. Παρόλα αυτά τα πήγε περίφημα και τελικά τερμάτισε στην έκτη θέση της βαθμολογίας.
Μετέπειτα οδηγεί την εθνική ομάδα στο Κύπελλο Εθνών του 1980, που έγινε στα γήπεδα της Ιταλίας, όπου πραγματοποιεί πολύ καλές εμφανίσεις. Ακολούθως κάθεται στον πάγκο του Ολυμπιακού και τελικά ακόμη μια φορά «απογειώνει» το ελληνικό ποδόσφαιρο με την πρόκριση για πρώτη φορά στην ιστορία του σε Μουντιάλ, το 1994 στην Αμερική. Ο Παναγούλιας είχε διατελεί επίσης προπονητής και της εθνικής ομάδας των Η.Π.Α.

ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ

Όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα κοντά στον ΑΡΗ. Δεν έχασε ποτέ παιχνίδι του, όποτε ήταν αυτό εφικτό και γενικά προσέφερε με τις γνώσεις και τις γνωριμίες του στην ομάδα που τόσο αγαπούσε.
Μεσολαβεί ένα ακόμη πέρασμά του από τον πάγκο των «κιτρινόμαυρων» τις περιόδους 1988-89 και 1989-90. Όμως δεν κατορθώνει να πετύχει κάτι ιδιαίτερο, παρότι έχει μια ομάδα με ταλαντούχους ποδοσφαιριστές. Παρόλα αυτά παίκτες, όπως οι Καρκαμάνης, Οικονομίδης, Δημητριάδης, Μπουγιουκλής και αρκετοί άλλοι, βρίσκουν τα σωστά αγωνιστικά πατήματά τους στην ομάδα με προπονητή τον Παναγούλια.
Η πρόσφορα του Αλκέτα είναι μεγαλύτερη στα δύσκολα. Την περίοδο 1998-99 αναλαμβάνει τις τύχες της ομάδας στα τελευταία οκτώ παιχνίδια και με αλλεπάλληλες νίκες κατορθώνει και την οδηγήσει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης χρονιάς. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η συνεισφορά του στη μετά-Ζαχουδάνη εποχή. Το καλοκαίρι του 2002 ο ΑΡΗΣ καταρρέει οικονομικά, καθώς ο… μεγαλοεπενδυτής Ζαχουδάνης, που πήρε τις μετοχές της ΠΑΕ, αποδεικνύεται «τυχοδιώκτης». Οι παίκτες μένουν όλοι απλήρωτοι και μ’ ένα μπαράζ προσφυγών κερδίζουν σχεδόν όλοι την ελευθερία τους. Ο Αλκέτας αναλαμβάνει χρέη προέδρου. Με άπειρες συναντήσεις και συνομιλίες καταφέρνει και πείθει τους περισσότερους παίκτες να αποσύρουν τις προσφυγές τους και να επιστρέψουν στην ομάδα. Πείθει, επίσης, τον πρώην μεγαλομέτοχο Κοντομηνά να δώσει ένα σεβαστό ποσό, με το οποίο ο ΑΡΗΣ συνεχίζει να υφίσταται ως ομάδα, αφού πληρώνει τους παίκτες και κάνει και μεταγραφές. Εκεί που ο ιστορικός Σύλλογος ήταν έτοιμος να διαλυθεί, σώζεται χάρη στις προσπάθειες των φίλων του, με επικεφαλής τον Παναγούλια. Λίγο μετά παραιτείται από τη θέση του γιατί δεν συμφωνεί με τις ακριβές μεταγραφές ποδοσφαιριστών, που δεν του γέμιζαν το… μάτι.

«ΜΕΤΡ» ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Δεν ήταν ο καλύτερος προπονητής που έχει περάσει από τον ΑΡΗ. Οι γνώσεις του επί τακτικών θεμάτων δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, ούτε οι προπονήσεις του τόσο εντυπωσιακές. Ήταν, όμως, μια αυθεντία στον τομέα της ψυχολογίας. Είχε αυτό το έμφυτο ταλέντο να συνεπαίρνει τον ακροατή του και να τον κάνει να νοιώθει όμορφα. Να απομακρύνει το άγχος και το στρες των παικτών για τον επερχόμενο αγώνα και να τους «ντοπάρει» ψυχολογικά, κάνοντάς τους να προσφέρουν το 100% των δυνατοτήτων τους.

ΣΥΜΒΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΕΙΑNΟ ΚΟΣΜΟ

Ο Αλκέτας Παναγούλιας ήταν ένα σύμβολο για τον Αρειανό κόσμο. Ένα σύμβολο ενότητας και αγνού πάθους, που μοναδικό του σκοπό είχε να προωθεί την ιδέα του ΑΡΗ σε υψηλότερα σκαλοπάτια και πάντα στους δρόμους της επιτυχίας.
Ο Αλκέτας, που δυστυχώς δεν βρίσκεται πια στη ζωή, «έφυγε» στις 18 Ιουνίου 2012. Χωρίς τον Παναγούλια ο Σύλλογός μας έμεινε «ορφανός» και απροστάτευτος, αφού αυτός ήταν ίσως ο μεγαλύτερος σε κύρος άνθρωπος που θα μπορούσε να βοηθήσει τον ΑΡΗ στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν από το 2013 και μετά…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΕΡΜΝΤΖΟΓΛΟΥ